poświęcona tematyce końskiej była wielokrotnie przyrównywana do malarstwa Brandta, Kossaków, Michałowskiego. I nic dziwnego, zważywszy na znakomity rysunek, harmonijną kompozycję, wysmakowaną kolorystykę oraz niebywałe znawstwo tematu wynikające z tysięcy godzin spędzonych w stadninach na obserwacji i szkicowaniu koni.

Koń w twórczości Siemińskiego jest obiektem malarskim na którym skupia się cała uwaga Widza. To koń jest jedynym i wyłącznym bohaterem obrazu. Koń doskonały twór przyrody, koń dynamiczny, emanujący siłą i tym rodzajem pierwotnego piękna, które wyzwala atawistyczną tęsknotę za nieskalaną naturą, otwartymi przestrzeniami, wolnością koczownkia. Jeździec, powożący czy gracz w polo są służebnym elementem kompozycji.
Dynamika ujęcia jest widoczna nawet w statycznych z natury końskich portretach, bowiem nie chodzi tu o wizerunek jakiegoś konia, lecz o konkretną końską personę z wszystkimi rysami charakterologicznymi, indywidualnym temperamentem, jedyną w swoim rodzaju osobowością.
Dzięki Siemińskiemu współczesny odbiorca sztuki nie tylko wie, jak koń jest zbudowany ale i jak działa. 

Na przestrzeni lat sztuka Michała Siemińskiego jest nie tylko uznana jako odtwórcza. Wraz z upływem czasu i rozważań intelektualno twórczych temat staje się jedynie pretekstem  twórczej kreacji.